[ปลาคังตัวน้อยๆ]

ฉันรู้ดีกับการ กระทำไปของเธอ

เหตุผลที่มารัก...ฉันทำไม

จิน...เราไปซื้อของมาใส่ตู้เย็นกันดีกว่า มันว่างมากเลยนะเนี่ย นายอยู่ได้ยังไงกัน ร่างบางบ่นเป็นหมีกินผึ้งเพราะเปิดตู้เย็นออกมา กะว่าจะหาอะไรรองท้องซักหน่อยกลับเจอแต่ความว่างเปล่าซะนี่

ก็แหม...ชั้นอยู่คนเดียวนี่นา ซื้อของไว้ก็ขี้เกียจทำกินเอง ออกไปกินข้างนอกน่ะ สะดวกกว่าอีก ก็มันจริงนี่นา...ห้องนี้เขาอยู่คนเดียว แถมตู้เย็นน่ะ ก็แทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีอยู่ในห้อง

งั้นดี...ต่อไปนี้ฉันจะมาอยู่ที่นี่ จินห้ามไปกินข้าวข้างนอก ฉันจะทำให้กินเอง เข้าใจไหม พูดจบก็หันหน้ามากลับมามองคู่สนทนา พร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าของจินเหมือนกับว่านี่เป็นคำสั่ง

จะมาอยู่จริงๆหรอเรียวจัง แล้ว... ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ร่างบางก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

ก็จริงน่ะสิ ทำไมล่ะจิน ฉันเป็นแฟนนายนะ ไหนนายบอกว่ารักฉันไง หรือว่าที่นายพูดมานายโกหกฉัน ได้...ลาก่อนจิน ลาแล้วลาลับอย่าได้เจอกันอีกเลย พูดจบก็ปึงปังออกจากห้องไป เดือดร้อนอีกคนต้องเดินตามง้อต้อยๆ

เรียวจัง....เดี๋ยวก่อนสิ คือฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ เรียวจังก็รู้นิ่ ว่าฉันรักเรียวจังนะ ปากก็อ้อนวอน 2 ขาก็พายามสับเท้าให้ทันคนตรงหน้า เดินเร็วเป็นบ้า นี่ขนาดเขาขายาวกว่าแท้ๆยังตามแทบไม่ทัน

ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แล้วหมายความว่ายังไงล่ะจิน ร่างบางหยุเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับอีกคนด้วยแววตาเอาเรื่อง บ่งบอกว่า ถ้าคำตอบไม่ดีพอล่ะก็...นายตายแน่

ก็...ก็ชั้นไม่เห็นเรียวจังจะเอาเสื้อผ้ามาเลยนี่ ชั้นก็เลยนึกว่าเรียวจังจะกลับบ้าน ร่างสูงพูดพลางปาดเหงื่อที่ไหลออกมาตั้งแต่เมือไหร่ก็ไม่รู้ อย่าทำสายตาอย่างนี้สิเรียวจัง มันน่ากลัวนะ อึ๋ย...จะโดนเชือดไหมเนี่ยเรา

ไม่เห็นจะยากเลย ก็ใส่เสื้อจินไง แล้วเดี๋ยวว่างๆเราค่อยไปซื้อเสื้อผ้ากัน ร่างบางพูดเองเสร็จสรรพพร้อมกลับไปยังห้องที่เพิ่งเดินออกมา จินนะจิน จะง้อให้เร็วหน่อยก็ไม่ได้ ดูสิเดินมาตั้งไกลเนี่ย...

จิน เดินไปซักพักก็ส่งเสียงเรียกคนที่ยังยืนงงอยู่ข้างหลัง

ครับ พูดพลางเดินไปหาคนตรงหน้า มีอะไรหรือ เรียวจัง

ขอขี่หลังหน่อยสิ ห้องอยู่ตั้งไกล ฉันเดินไม่ไหวแล้ว พูดจบก็จับอีกคนให้ยืนหันหลังให้ตัวเองก่อนที่จะเอามือไปคล้องที่ลำคออีกคนเสร็จสรรพ

ครับๆ ก็เรียวจังนั่นแหล่ะ เดินมาซะไกลเลย ดูสิเนี่ย...แล้วก็ไม่ยอมเดินกลับเอง ปากก็บ่นไป แต่ก็ยังยกคนรักขึ้นหลัง พากลับห้อง

ก็จินนั่นแหล่ะผิด ใครใช้ให้ง้อช้าอย่างนี้ล่ะ นายไม่ง้อซักทีฉันก็ต้องเดินมาเรื่อยๆน่ะสิ พูดจบก็หยิกแก้มม้าจำเป็นแก้หมั่นเขี้ยว แก้มจินนุ่ม...เหมือนกับของคนๆนั้น

อ้าว...จินผิดซะงั้น โอเคๆจินผิดก็ได้ นี่เห็นว่าเป็นเรียวจังหรอกนะ จินถึงยอม พูดจบก็หันมาหอมแก้มคนข้างหลังฟอดหนึ่ง น่ารักจริงๆ เรียวจังเนี่ย

จิน!! ทำอะไรน่ะ ร่างเล็กพอรู้ว่าโดนเอาเปรียบ ก็ทุบอั่กๆเข้าที่ไหล่ของร่างสูง

ค่าเหนื่อยไงครับ เนี่ย...เมื่อกี้แรงจินจะหมดอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้หอมแก้มเรียวจังเมื่อกี้นะ จินต้องหมดแรงล้มไปแล้วแน่ๆเลย คนโดนทุบหันมาทำหน้าจริงจังใส่ แถมยังทำตาเป็นประกายวิ๊งๆเรียกร้องความเห็นใจอีกแหน่ะ

ไม่ต้องมามั่วเลย จินน่ะขี้ตู่ รีบๆรีบเดินไปเลยนะ เติมพลังงานไปแล้วทำไมถึงได้เดินช้าอย่างนี้ล่ะ พอเริ่มหายอายก็กลับมาปากเก่งเหมือนเดิม

ก็เพราะว่าจินสูญเสียพลังงานตอนที่เรียวจังทุบจินเมื่อกี้น่ะสิครับ พลังงานใกล้หมดอีกแล้วเรียวจังต้องหอมจินบ้างแล้วล่ะ เพราะตอนนี้จินไม่มีแรงแม้แต่จะหันไปหอมเรียวจังแล้ว พูดจบก็ทำท่าจะทรุดลงไปซะเดี๋ยวนั้น ทำให้คนที่อยู่บนหลังต้องยึดเจ้าม้าตัวดีไว้แน่นกว่าเดิม ถ้าตกไปละก็ มันคงเจ็บน่าดูเลย

เร็วๆสิครับเรียวจัง จินหมดแรงจริงๆแล้วนะ ร่างสูงทำท่าจะทรุดลงไปอีกรอบทำให้คนตัวเล็กรีบยื่นหน้าไปหอมแก้มแรงๆทีนึงทันที ก็ทำไงได้ล่ะ กลัวเจ็บเหมือนกันนะ

ไม่ต้องมายิ้มเลยจิน หอมแล้วก็รีบๆเดินกลับห้องสิ แว๊ดใส่กลบเกลื่อนอาการหน้าร้อนวูบๆที่เกิดจากเหตุการณ์เมื่อครู่

ครับผม...จะพาเจ้าหญิงไปส่งถึงห้องเดี๋ยวนี้แหล่ะครับ ยังไม่วายหยอดคำหวานให้อีกคนอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ตอนนี้ให้ซุกพื้นดินคงไม่ได้ ร่างเล็กจึงได้แต่ซุกลงแผ่นหลังของคนที่แบกตัวเองอยู่

ร่างสูงพาร่างบางเดินมาจนถึงห้อง ร่างบางจึงรีบลงจากหลังของอีกฝ่ายเดินกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์มาเตรียมไว้ ก่อนที่จะออกปากสั่งอีกคนให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อที่จะออกไปซื้อของ

จินพยักหน้าน้อยๆแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนตามบัญชาของคนตัวเล็ก ทันที่ที่ประตูปิดสนิท สีหน้าที่ดูมีความสุขเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยน แววตาฉายแววเศร้าอย่างที่เจ้าตัวคิดจะปิดบังอีกต่อไป เมื่อย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้ ก่อนที่เค้าจะได้ชื่อว่า คนรักของเรียว

ในตอนนั้น ห้องแห่งนี้ได้ต้อนรับ เพื่อนเก่าคนนี้เข้ามา เรียวมาหาผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มองเผินๆเหมือนคนมีความสุขดี หากแต่ความจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น แววตาเศร้าสร้อยเป็นเครื่องยืนยันว่าผมคิดไม่ผิด เรียวกำลังเสียใจ แต่จะเป็นเรื่องอะไรนั้นผมไม่มีทางรู้ เขาเข้ามาพร้อมๆกับบทสนทนาที่ผมไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้ยินออกมาจากปากของเขา

จินยังรักฉันอยู่รึเปล่า เรียวหันมาสบตากับผมตรงๆ สายตาไม่ได้คาดคั้นอะไร และไม่มีแววคาดหวังอะไรด้วยซ้ำ เรียวถาม...ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบที่ได้รับคืออะไร

รัก...เคยรักมากเท่าไหน มันก็ยังคงเป็นอย่างนั้นไม่เปลี่ยน ผมตอบคำถามทันทีที่เรียวถามจบ ไม่ได้ตอบเพื่อเอาใจเรียว แต่ผมพูดเรื่องจริงที่อยู่ในใจ ความจริงที่เรียวเองก็รู้ดี

ผมรักเรียวมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะหรอ มันนานมากแล้วล่ะครับ คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ผมรักเรียวตั้งแต่เรา2คนยังเป็นเด็กตัวกระเปี๊ยก เราเรียนด้วยกันมาตลอดตั้งแต่ประถามจนจบมหาลัย ไม่รู้ว่าผมมองเรียวจังมากกว่าเพื่อนมานานแค่ไหนแล้ว พอมารู้ตัวอีกที มันก็รักจนยากจะถอนตัวซะแล้วล่ะครับ ผมเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจนกระทั่งวันที่เราจบการศึกษา ผมตัดสินใจเดินไปบอกเค้า บอกทั้งๆที่ตอนนั้นเรียวมีคนรักอยู่แล้ว ผมไม่ได้ต้องการที่จะทำให้เขาเลิกกันหรอกนะครับ เพียงแต่ผมกลัว...กลัวว่าถ้าห่างกันไป ผมจะไม่มีโอกาสได้พูดคำนี้อีก

กลับมาเมื่อชั่วโมงที่แล้วกันดีกว่า หลังจากนั้น เรียวก็เอ่ยปากพูดเรื่องที่ทำให้ผมตกใจเป็นเรื่องที่ 2 ของการคุยกันในช่วงเวลาไม่ถึง 5 นาที

งั้น...จินมาเป็นแฟนกับฉันนะ เรียวพูดพร้อมเปิดรอยยิ้มกว้าง เดินมาเกาะแขนผมอย่างเอาใจ มันทำให้ผมเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง ทะเลาะกับคนๆนั้นมาสินะเรียวจัง แต่ถึงรู้ ผมก็เลือกที่จะตอบรับอยู่ดี ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าผมรักเขา ผมน่ะไม่ปล่อยให้เรียวเสียใจหรอก ในเมื่อตอนนี้เรียวไม่มีความสุข ผมก็จะเป็นคนทำให้เรียวมีความสุขเอง

จิน เสร็จรึยังหนะ เปลี่ยนชุดแค่นี้ ทำไมถึงได้ชักช้านัก เสียงเรียกดังขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนหายเข้าไปในห้องนานเกินไปแล้ว

ครับๆ เรียวจังรอแปบนึงนะ ขอจินเสริมหล่อก่อน เดี๋ยวไม่หล่อสมกับที่เป็นแฟนคนน่ารัก พูดพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาใส่ จัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนที่จะเดินจากห้อง

ดูสิเรา...เผลอคิดอะไรไปนานนม เรียวจังรอเงกแล้วมั๊งเนี่ย...

เธอยังรักเขาอยู่ และที่เธอมีใคร

เธอเพียงแค่อยากจะทำให้เขา....

รู้ว่าเธอมีคนอื่นแล้ว เธอคิดได้อย่างไร

ดึงฉันไปใช้เป็นเครื่องมือ

ความจริงแค่อยากรู้ว่าเขา

ยังมองเธอสำคัญแค่ไหน...ใช่ไหม

ไงครับ จินหล่อรึยัง เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มอย่างภาคภูมิ คนอย่างอาคานิชิ มีรึจะไม่หล่อ

หล่อตายหละจิน เข้าไปตั้งนาน เสริมหล่อได้แค่นี้เนี่ยนะ เสียเวลารอจริงๆเลย คนปากดี มีรึจะชมคนอื่นเขา ต่อให้เขาหล่อปาน อาคานิชิ จินแห่งคัตตุน เรียวจังก็คงว่าไม่หล่ออยู่ดีนั่นหละ

โห...เรียวจัง พูดงี้ผมเสียจน๊า~~~ ปากบอกว่าเสียใจ แต่การกระทำกลับตรงข้าม ดึงเอวคนรักมากอดแนบอก ก้มลงหอมแก้มใสเป็นการทำโทษ

ทำอะไรหนะจิน ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ คนในอ้อมกอดที่เพิ่งโดนขโมยหอมแก้มดิ้นขลุกกลักอยู่ในอ้อมกอดของคนัวใหญ่ จะตีก็ไม่กล้า กลัวอีกคนเอามาเป็นข้ออ้างเพื่อเอาเปรียบตัวเองอีก

ก็หอมแก้มเรียวจังไงครับ คนตอบตอบออกมาอย่างหน้าตาเฉย ไม่ได้รู้สึกซักนิดเลยว่านั่นหนะ ไม่ใช่ประโยคคำถาม

ยังจะมาตอบอีกแหนะ เหลือบตาขึ้นไปมองคนที่กอดตัวเองตาขวาง เชื่อเขาเลยจินเนี่ย...กวนชะมัดยาด

ก็เรียวจังถาม จินก็ต้องตอบสิครับ แทนที่จินจะสลดกับสายตานั่นอย่างเช่นทุกครั้ง กลับกลายเป็นยิ้มรับไปซะงั้น เอากับเค้าซิ อาคานิชิเอ้ย...

กวนประสาท ปล่อยได้แล้ว แทบหลุดหัวเราะให้กับความกวนประสาทของพ่อปลาไหลอาคานิชินี่ แต่ยังต้องฝืนส่งเสียงแข็งให้อีกคนทำตาม ไม่เช่นนั้น หมอนี่คงกอดทั้งวันไม่ปล่อยเป็นแน่

ปล่อยแล้วก็ได้ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุขนาดนั้นเลยนิ่ เรียวจัง พูดไปทำหน้าสลดไป ก็รู้อยู่หรอกว่าเรียวจังแกล้งดุไปอย่างนั้น เขาเองก็แกล้งกลัวหน่อยจะเป็นอะไรไป (เพื่ออะไร!!)

แล้วนี่เมื่อไหร่จะไปซื้อของกันซักทีหละครับ จินพร้อมตั้งนานแล้วน๊า~~ คนตัวใหญ่ทำเสียงอ้อนๆ แล้วยื่นมือไปตรงหน้าอีกคนหนึ่ง ประมาณว่า ถ้าจะไป ก็จูงมือกันไปเลยดีกว่า ^0^

ยื่นมือมาทำไมจิน จะเดินก็เดินไปสิ หรือนายจะใช้มือเดินฮะ!!

โถ่...ใช่ที่ไหนกันเล่า... จินยื่นมือไปให้เรียวจังจับต่างหาก จินเห็นอีกคนรวนใส่เอาดื้อๆก็เริ่มหงอย

จับทำไมหละ ฉันไม่หลงหรอกนะ ยิ่งเห็นอีกคนหงอย คนน่ารักก็ยิ่งแกล้ง จนสุดท้ายคนที่หงอยอยู่ก็ดึงมืออีกคนไปจับเสียเอง แล้วพาเดินออกไปจากห้อง

*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_

เธอรักฉันประชดใคร ไม่ดีเลยนะเธอ

อย่าทำแบบนี้เลยแบบนี้ไม่ค่อยใจ

จงกลับไปหาเขา แล้สคุยกันให้เข้าใจเถอะไป

จะรักกันหรือไม่รักไม่สนใจ อย่าเอาฉันไปเกี่ยว....

เที่ยงคืน จินที่นั่งมองนาฬิกาหันกลับไปหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอด ทุกๆวันเขาจะกอดกอดคนตัวเล็กจนกระทั่งคนตัวเล็กหลับไป จากนั้นก็จะลุกขึ้นนั่งมองคนในอ้อมกอดสลับกับหน้าปัดของนาฬิกาที่แขวนไว้บนผนัง นั่งมองคนที่อยู่ในนิทราจนกระทั่งเที่ยงคืนถึงจะข่มตาหลับ

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องทำอย่างนั้น เพียงแต่ในความรู้สึก เรียวเปรียบเหมือนซินเดอเรล่า.... ที่อยู่ๆก็ก้าวเข้ามาในชีวิต แล้วก็จะหายวับไปเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน...

จากเหตุการณ์วันนั้นมันก็ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้วสินะ 2 อาทิตย์แล้วที่เขากับเรียวได้ชื่อว่าเป็นคนรัก 2 อาทิตย์ที่เขามีเรียวอยู่ในอ้อมกอด ไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่เขาจะยังมีเรียวอยู่ในอ้อมแขน

เขารู้....รู้ดีว่า ซักวันคนๆนั้นจะต้องมาพาเรียวกลับ ได้แต่ภาวนาให้วันเวลาผ่านไปช้าๆ ให้เขาได้อยู่กับเรียวให้นานอีกนิด ให้ได้ซึมซับความรู้สึกที่ได้รับนานอีกซักหน่อย

ในตอนแรก... คิดวาจะให้เวลาเรียวได้คิด แล้วเรียวคงกลับไปหาเขาคนนั้น แต่ยิ่งนานวันกลับเป็นตัวเขาเองที่ไม่อยากปล่อยมือคู่นี้กลับไป อยากจะเป็นคนที่ทำให้คนตัวเล็กมีความสุขเสียเองแทนที่จะเป็นอีกคน

พระเจ้าครับ.... ผมจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม ถ้าจะขอให้คนๆนั้น ไม่กลับมาหาเรียวอีก....

*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_*~_